Verslag kinderen uit Mozyr te gast in ZuidwoldeWoensdag 22 april 2009 Een dringende mail uit Hollandscheveld of er een werkgroep een groep kinderen uit Mozyr uit het zuidoosten van Wit-Rusland op kon vangen. De groep zou naar Harlingen, maar door omstandigheden kon dat geen doorgang vinden. In eerste instantie reageren we niet zo enthousiast, maar na wat heen en weer gemail besluiten we toch maar eens bij elkaar te komen om erover te praten. Toen bleek dat we het toch wilden proberen. En het is gelukt. Binnen twee weken hebben we voldoende gastgezinnen, opvang voor de kinderen op de Zwermkorf en is de zaak beklonken. De kinderen kunnen naar Zuidwolde komen. Op woensdagavond 5 mei hebben we een informatieavond voor de gastgezinnen gehouden. Deze avond blijkt dat ook de gastouders heel enthousiast zijn. Met elkaar gaan ze ervoor!! Maandag 11 mei
’s Morgens een telefoontje dat de bus om 12.30 verwacht wordt. Telefoonslinger in werking, gastouders en werkgroep zenuwachtig. En maar afwachten.
En ja hoor, daar zijn ze dan. Ook zenuwachtig stappen de kinderen uit de bus. Ze zijn toch wel veel kleiner dan we hadden verwacht. Hier en daar zie je al contacten tussen de kinderen en hun gastouders. De fotocollage en de foto’s van de kinderen, is toch een uitkomst, je kunt je al een beetje voorbereiden op je gastgezin of op je kind.
Na ontvangst en een korte toespraak in de Schakel gaan de kinderen met hun familie mee naar huis. De beide leraressen worden onder gebracht bij Jan van de Berg. Dinsdag 12 mei
De eerste schooldag. De kinderen komen wat onwennig in hun lokaal op de Zwermkorf. Maar dat duurt niet lang. Na een paar dagen zijn ze hier gewend. Ook voor de leraressen is het even wennen, maar ook bij hen gaat het na een paar dagen al veel beter. Na verloop van tijd gaat het prima op de Zwermkorf. Er is van school zijde allerlei medewerking. Ook de kinderen maken onderling contacten. Iedere morgen zijn er wel een paar kinderen die een kijkje in de klas komen nemen.Zwemles
Verslag van Kia.
Twee keer in de week voor bijna alle kinderen een feest. Elke week gaan de WR kinderen tijdens schooltijd naar het zwembad om zwemles te krijgen. Samen met iemand van de werkgroep een kleine wandeling naar het zwembad – dan vlug uitkleden – zwemkleding aan en op de rand van het bad met de kurken en bandjes om kijken naar de badjuffrouw die in slow motion de schoolslag voor doet – op de rug – op de buik – de armen – de benen.
Iedereen mag er dan inspringen en op eigen manier naar de overkant “zwemmen”. De twee badjuffen nemen ondertussen de kinderen om de beurt apart en ze laten ze voelen hoe de schoolslag moet door de armen en de benen van de kinderen te bewegen. Iedereen vond dat niet even leuk, maar het resultaat was na een paar weken goed zichtbaar. Het zou mooi zijn als ze in WR ook een mogelijkheid hebben om verder te oefenen. De laatste 10 minuten mag de glijbaan aan, voor sommigen fantastisch, vooral voor juf Viktoria. Ook het grote vlot en de grote “zwemband” zijn erg in trek. De laatste lessen mogen ze ook proberen door “het gat” te duiken, het lijkt eerst eng, maar het lukt sommigen al behoorlijk goed. Verschillende gastouders komen kijken en maken foto’s. De badjuffen worden hartelijk bedankt, zulke lessen blijven zeker in de herinnering bij deze Wit-Russische kinderen.
De brandweer zorgt voor een leuke middag
Verslag van Joke.
Vrijdag 29 mei werden de kinderen uit Wit-Rusland die momenteel in Zuidwolde verblijven, opgehaald uit school door de blusploeg van Zuidwolde met de brandweerauto.
Deze bracht de kinderen naar de brandweerkazerne toe voor een o.a. een rondleiding, vervolgens mochten de kinderen wat drinken in een echte brandweerkazerne en mochten de kinderen met een echte brandslang ballen van pionnen afspuiten, het werd een echt water festijn en de gastouders werden zeker ook niet ontzien. Na afloop kregen de kinderen een heus brandweer diploma.
Het was weer een middag om nooit te vergeten voor onze tijdelijke inwoners van Zuidwolde. Bezoek aan de tandarts
Een bezoekje aan de tandartsenpraktijk van Yvonne Schalk. Alle kinderen mochten even in de stoel zitten, hun gebit werd bekeken. Sommige kinderen vonden het doodeng. Maar na de controle viel het nog wel een beetje mee.
Het ene gebit zag er beter uit dan het andere. Ook was er één kind met een gebit, waarvan de voortanden uit twee delen bestonden, heel opmerkelijk.
Aan het eind van het bezoek kregen de kinderen een tandenborstel en tandpasta.
Een leerzaam uitje voor de kinderen. Verslag van Christien
Hier spontaan een stukje vanuit Drogteropslagen. Wij hadden afgelopen week feest op het dorp, op de woensdagmiddag spelletjes voor de kinderen. Op donderdagavond stikkie voetbal en touwtrekken waar de kinderen aan mee mogen doen. Al die spelletjes vonden Olga en Luda eerst maar eng en vreemd, maar toen ze zagen hoe andere kinderen dat deden vonden ze het geweldig, en waren ze er niet bij weg te kregen. Ook hebben ze samen met een oude babouska knieperties gebakken. Maar de klapper was de playbackshow, wij hadden Olga en Luda gevraagd of ze daar aan mee wilden doen, samen met onze dochter. Ze hadden zelf muziek uit gezocht met muziekblad, het was een liedje van Euro songfestival junior uit 2005 uit Wit-Rusland. Achteraf blijkt dat ze dit liedje vanavond ook gaan zingen met de juffrouwen. Maar om aan de muziek te komen was een heel gedoe, wij hadden geprobeerd om via internet te downloaden, maar dit lukte niet. Wij hadden een hele constructie bedacht om via de laptop e.d dan het liedje te laten spellen, het hele dorp was er druk mee. Toevallig belde Janneke en zij heeft Viktoria gevraagd of zij ook de muziek hadden, en zij hadden hem gelukkig op CD. Dus toen konden de dames erop los oefenen, Onze dochter zong alleen mee met het refrein, want de rest kon ze niet uit spreken, maar op het laatst zong ze net zo hard mee. Toen was het vrijdag avond, ze werden geschminkt door een echte grimeur, en toen de mooie kleding aan. Het feest begon om 19:30 uur en onze dames moesten als 5e op. En daar stonden ze op het toneel in het dorphuis, tot overmaat van ramp deed de CD het niet. Een probleem, maar Olga en Luda loste zelf het probleem op door live te zingen en dat ging ze goed af, want ze kregen een daverend applaus van het publiek, en zelf gaven ze aan dat het "Prima!!" ging want dat woord hadden ze van de week ontdekt. Ze eindigden op de 5de plaats en kregen een mooi medaillon, ze hebben een geweldige avond gehad, want ze raakte niet uit gekletst. Maar vandaag gaan wij gewoon door met feesten, want de kinderen zijn nu druk de fiets aan het versieren. Verslag van Ben.
Wat een verschil zien wij in beide jongens van 10 jaar. Roman is enig kind en kennelijk door en door verwend door zijn mama, oma en opa. Andrey heeft nog kleinere zusjes en wil graag zo nu en dan een aai en knuffel. Roman kan wel heel spontaan en warm reageren zoals die keer, dat ik hun twee fietsen toonde met hun namen erop, die ik geleend had van onze plaatselijke fietsenmakers. Hij zei: Thank you, thank you en gaf mij spontaan een Russische omarming en een kus. Andrey bleef niet achter. Andrey kan nog spontaan met kleine autootjes spelen. Roman kijkt er amper naar en zegt:"malenki, of klein". Vergeleken bij andere lichtingen 10-jarigen, zeggen deze jongens direct nee of stop, als wij hen iets aanbieden, dat zij niet kennen. Mondjesmaat proberen zij iets nieuws. Andrey is erg nieuwsgierig en schroeft alles los, waar een schroefje aanzit. Kijkt naar de voordeur, die op het nachtslot zit. Ontsluit de deur, kijkt naar buiten en doet de deur weer op het nachtslot. Klokken opdraaien vindt hij ook mooi. Om op de geleende fietsen terug te komen. Die worden onbarmhartig afgebeuld. Direct was er al een koplamp en van de andere fiets de kettingkast af. Hoe langer remspoor hoe mooier. Ik kan ze niet aan het verstand krijgen zuinig met de fietsen om te gaan. Bij het inleveren zal ik wel moeten bijbetalen. Toen ik Andrey attendeerde op een door mij gedane kleine reparatie aan zijn fiets reageerde hij ook direct met een kus. In het begin op de fiets waren zij net ongeleide projectielen, meer links rijden dan rechts rijden. Over stoepen rijden enz. Ik rijd meestal voorop en wijs hun aan achter mij en rechts te rijden en goed op te letten. Gisteren ging het mis, toen wij de Hoofdstraat wilden oprijden en er auto's (afters) aankwamen. Ik waarschuwde en remde, maar zij letten niet op en Andrey botste op Roman en Roman botste tegen mijn fiets. Doordat wij een Pinksterweekend Schiermonnikoog gepland hadden zijn zij ook anderhalve dag op het eiland geweest. Zij verbleven met moeder Mienie en een vriendin in een appartement in de kom van Schier en bezochten ook het vakantiehuis aan de Badweg van onze oudste dochter en haar man, waar wij ook samen aten. Toch was het appartementje hun (dome), daar hoorden zij met mama Mienie thuis. Wij huurden ook voor hen een fiets en wij hebben heel wat afgefietst over het eiland. Zo bezichtigden wij een oude Duitse bunker en op de Berkenplas met een uitspanning mochten zij in een Canadese kano varen, wat zij ook leuk vonden. Zij konden al kanoën, omdat ze geoefend hadden op de ijsbaan in Zuidwolde Ik liet hun net als de Igors de zoute zee proeven en zij reageerden net als de Igors. "Bah, vies"en spuugden het zoute water weer uit. Mooi, dat zij schoolzwemmen hebben. De kinderen zwaaien spontaan als zij in colonne voor ons huis langslopen onder begeleiding van vrijwilligers van de stichting SRK. Als zij dan terugkomen zijn zij wel zo slim even hun natte zwemgoed thuis af te leveren en niet meer mee naar school te nemen. Hun steeds weer repeterende vraag de fiets mee naar school te nemen wordt niet gehonoreerd, omdat de Zwemkorf vlak bij onze woning is en wij toch proberen zuinig te zijn op de gratis afgestane fietsen. Hulde aan onze plaatselijke fietsenmakers. Hoewel wij waren gestopt met nog weer Russische kinderen in huis op te nemen, maar deze opname in feite een noodgeval was, hebben wij dit graag gedaan. Je bent er gewoon mee besmet. Ook hulde aan SRK-Zuidwolde, die op de oproep van het hoofdkantoor gehoor gaven en de gastouders goede leiding geven. Strand, 2 juni 2009
Als je zelf iets erg mooi vindt, dan denk je dat veel anderen dat ook zo hebben.Zo ben ik gek op het strand en de zee. Een aantal jaren geleden hadden we ook kinderen uit Wit-Rusland, die een dagje naar het strand gingen. In de tas een zwembroek en extra droge kleding en genoeg te eten en te drinken. Ik vond het erg jammer dat ik zelf niet mee kon.
Maar hoe verbaasd en teleurgesteld was ik toen ik de foto’s zag! Geen enkele Rus in het water! Alleen de schoenen en de sokken uit en de broekspijpen wat opgerold.
Nu hadden we weer kinderen uit Wit-Rusland! En, omdat ze in hun eigen land waarschijnlijk nooit naar zee zullen gaan trokken we weer een dag uit voor de kust. Het was de dag na tweede pinksterdag.
Op tweede pinksterdag was het erg warm en mooi strandweer. We namen, met een klein groepje, alvast een voorproefje op de dag die komen ging en zaten aan het strand van Groote Keeten bij Callantsoog in de buurt. We moesten even flink zijn en het koude water trotseren maar dan hadden we ook wat! Het was heerlijk dobberen in de grote zwembanden op de golven met de zon boven ons. Tussendoor lekker op het badlaken even wegdromen met een boterham en wat drinken. En dan gauw weer in het water. Als er één ging gingen er meer. We kregen er maar geen genoeg van. Het was echt een gevoel van nu of nooit.Flink verbrand kwamen we ‘s avonds weer thuis.
Met in het achterhoofd de foto’s van de vorige groep Wit-Russische kinderen hadden we, ik mocht nu wel mee, een flink lunchpakket in de tas en dat was het. Ikzelf had nog twee coldpacks mee voor mijn pijnlijke verbrande rug.
We hadden geluk. Er was wegens een ongeluk een file voor Zwolle en daarom gingen we bij de Lichtmis richting Hasselt. Zo reden we mooi tussen de boerenvelden door waar mijn hart toch ook zeker ligt. Achter Zwolle langs richting Kampen en toen door de polder naar Almere. We gingen eerst nog even vliegtuigen spotten bij Schiphol. We vonden een klein parkeerplaatsje aan de achterkant van het vliegveld. Er was ruimte genoeg en de handige buschauffeur kon de bus er mooi parkeren. Vanuit de bus zagen we al wat vliegtuigen komen en vol verwachting gingen we de bus uit. We hadden allemaal dorst en de limonade en koffie gingen er lekker in. We hadden ook nog wel tijd voor koek, want het was toch niet zo druk met de vliegtuigen. Ook het toilet kon nog wel even, want er was weinig actie bij de achterdeur van Schiphol. Inmiddels had de chauffeur enkele trouwe bezoekers van de parkeerplaats gesproken en zij wisten voor ons een betere, weliswaar verboden, spotplek. Dus wij met z’n allen weer in de bus. Het was mooi weer en in de helderblauwe lucht probeerden we de witte vliegtuigstrepen te tellen die daar kriskras op getekend waren. Na een flink kwartier kwamen we via een klein plaatsje waarvan ik de naam jammer genoeg vergeten ben, op een smal weggetje. Aan het eind zagen we enkele auto’s, in het veld zo leek het, staan én we zagen vliegtuigen opstijgen van héél dichtbij. Voordat de bus uit was stond iédereen al met de neus tegen het gaas bang dat er geen één meer zou komen, maar dit was echt een superplek. Het ene grote vliegtuig na het andere steeg vlak voor onze neus op! Geweldig! Een rode, een groene en blauwen natuurlijk. Hoe was het mogelijk dat we daar zo dicht bij konden komen. Maar omdat het een verboden plekje was en we nog meer op het programma hadden moesten we maar weer verder. Allemaal weer in de bus en lekker eten en gezellig babbelen. Die kinderen waren vandaag zo mooi rustig daar hadden we echt geen kind aan. De reis ging nu naar het kinderspeelpark de “Linnaeushof” te Bennebroek. De kinderen konden zich hier lekker uitleven in allerlei speeltoestellen. Een favoriet onderdeel waren de botsautootjes. Maar de wachtrij ervoor was niet zo gewild! Kinderen van allerlei pluimage en nationaliteit probeerden het netjes wachten op hun beurt te ontlopen door tussen de buizen door te glippen. Daar ontstond dan ook al enige wrijving. Eenmaal in een autootje probeerden de kemphanen elkaar te grazen te nemen door zo veel en zo hard mogelijk te botsen en elkaar klem te rijden. Eén van die felle rakkertjes was Ruslan! Hij had me in de bus verteld dat z’n vader chauffeur is. Hij genoot van het overal tussendoor manoeuvreren en probeerde zoveel mogelijk rondjes te maken. Het was vermakelijk om hem daar zo te zien. Hij kon niet genoeg krijgen van de botsauto’s en het wachten viel hem erg lang. Het liefst bleef hij gewoon zitten als er gewisseld moest worden. Al met al nam Ruslan het in het heetst van de strijd niet zo nauw met regels. Op een gegeven moment hadden een paar opgeschoten jongens hem in de gaten en maakten met z’n tweeën jacht op hem! Dat vond Ruslan niet mooi. Wat een verbeten gezicht kon hij zetten. De overmacht was ook wel wat groot. Na de bel voor de volgende ronde zocht Ruslan de verzamelplek op. Het was tijd voor wat anders.
We reden Bennebroek weer uit en gingen richting zee.We zaten nog maar goed en wel in de bus of het idee werd geopperd om de zwemkleding alvast aan te doen! Die had ik en onze twee kinderen niet mee! Wat vond ik dat jammer. Via Haarlem kwamen we op de boulevard van Zandvoort en hadden vanuit de hoge bus een mooi uitzicht over het strand en de zee. Het was helemaal niet druk. Er waren een paar kitesurfers en een enkele zwemmer. De golven waren hoger dan gisteren. De zon scheen nog steeds. Aan de wapperende vlaggetjes van de vistent op het strand kon je zien dat er een flinke wind stond. Boven op de boulevard, pal in de wind stonden de kinderen te kleumen in hun zwemkleding. We gaven het goede voorbeeld, waren flink en gingen het strand op. Sommige kinderen liepen vooruit, de anderen kwamen achter ons aan. De handdoeken, een bal, slippers en schoenen werden bij elkaar gelegd. En daar gingen de eersten al het koude water in. Ik ging ook op blote voeten en met opgerolde pijpen van mijn korte broek het water in. De golven waren hard en hoog, heerlijk om in en over heen te springen. De stroming was sterk. Sommige kinderen vonden het veel te koud en stonden al weer op het strand . Anderen waren al helemaal door en speelden met de golven. Alleen maar daar naar kijken hield ik niet langer vol en even later was ik ook in de zee. Drijven op de golven was er vandaag niet bij. De zee was veel te ruig. We hielden elkaar vast en liepen door het water en bleven soms wel en soms niet staan als er weer een golf kwam. Dan struikelden we en rolden over elkaar. Steeds weer opnieuw. Heerlijk. De pret duurde echter niet zo lang, want de meesten vonden het veel te koud en hadden de handdoek weer opgezocht. En aan de andere kant van de vistent stonden we al bibberend chips te eten. We probeerden ons warm te lopen door achter een bal aan te rennen, maar opeens verdwenen de meesten richting de bus. Eén kind had toestemming om de kleren aan te doen en daar ging iedereen achteraan! Ik liep ook naar boven, stond boven op de boulevard en voelde het al. Dat heb ik altijd in de zee of als ik net op het strand lig. Dan moet ik opeens! Ik keek nog even om heen. De zee weer in, nee dat kon niet meer. Achter de vistent? Daar kon ik me ook niet rustig laten gaan. Was er niemand met hetzelfde probleem? Toch nog even in een strandtent vragen? Iedereen zat al in de bus. Nee, ik moest flink zijn. En stapte ook in. Ik zat nog een poos na te bibberen, maar gelukkig was er nog een kop warme koffie en wat te eten. Langs het circuit en door Bloemendaal reden we en Zwanenburg en Amsterdam geloof ik en we stonden nog even in de file, maar dat duurde niet lang en toen konden we mooi doorrijden richting Utrecht en…………. opeens werd ik wakker in een halflege bus. Een plaspauze langs de snelweg bij een tankstation. Dat luchtte op! De volgende stop was bij de Mc Donalds in Hoogeveen, waar we lekker gegeten hebben. De verpakkingen gingen in de tas mee naar huis. Werden afgewassen en zijn meegenomen naar Belarus. Ponypark Slagharen
Vrijkaarten voor het ponypark in Slagharen, dat kun je toch niet laten lopen. Nee, dus we gaan. Met alle kinderen, Natasja, Viktoria, Hanneke, met haar Wit-Russische vakantiegasten, Ardien, Janneke en Klaaske gaan we op maandag 8 juni naar Slagharen. Een ieder heeft er zin in. Na even een lunchtijd afgesproken te hebben, gaan de kinderen los. In groepjes gaan ze bij de attracties langs. Het ene is niet mooier dan de andere. Ook de volwassenen gaan van de ene attractie naar de andere. Vooral Viktoria wil alles meemaken, van wildwaterbaan naar schommelschip, van reuzenrad naar achtbaan, het kan niet op.
Om 12 uur gaan we met zijn allen lunchen. De meeste attracties staan dan stil.
Ook nu spreken we weer een tijd af voor de terugreis. En iedereen is weer weg. Van de leiding gaan er een paar op een terrasje zitten, die hebben het wel gezien. De anderen gaan maar door, met een hele groep rondjes draaien in de achtbaan. Gelukkig is het niet druk, zodat we bijna nergens hoeven te wachten Om kwart voor vier komen we weer bij elkaar, eten nog een ijsje, en gaan dan moe maar voldaan terug naar Zuidwolde. Donderdag 11 juni
Vertrek naar Wit-Rusland
Om 8.30 is iedereen aanwezig bij de schuur van Henk om hun kinderen uit te zwaaien. Alle bagage wordt in porties verdeeld om het zo snel mogelijk in de bus te krijgen. Helaas is de bus wat laat, bijna negen uur. Voor de kinderen en hun gastgezinnen een hele tijd wachten. Afscheid nemen is al zo moeilijk, laat het daarom maar snel gebeuren. Maar uiteindelijk is alles in de bus en zit iedereen op zijn plaats. Daar gaan ze. Er wordt door iedereen driftig gezwaaid en gehuild. Dat was het dan weer!! De werkgroepleden van SRK werkgroep Zuidwolde wil iedereen bedanken die het verblijf van de kinderen in Zuidwolde tot een succes hebben gemaakt. De gastouders, de Zwermkorf, de scholen, de brandweer, de tandarts, de kerken, het zwembad, Lanting reizen, Aljona en alle andere mensen die iets voor de Wit-Russische kinderen hebben gedaan. Bolbloemactie 2008 In de week van 1 t/m 8 maart 2008 hebben wij weer onze jaarlijkse bolbloemenactie gehouden. Met behulp van ongeveer 50 vrijwilligers is er voor een prachtig bedrag van rond de € 7.000,= aan bolbloemen verkocht. De opbrengst is bestemd voor het project ziekenhuis Cenno. Hiermee is een schitterend begin gemaakt om het benodigde geld bij elkaar te krijgen. Hierbij willen wij onze dank uit spreken aan alle mensen die ons geholpen hebben om deze actie tot een succes te maken.
|
